Πρωτοπόρος Ελληνίδα εκπαιδευτικός, δημοσιογράφος, συγγραφέας και φεμινίστρια. Το γένος Σιγανού, γεννήθηκε στην Κρήτη το 1861. Το 1867 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Φοίτησε στη Σχολή Σουρμελή στον Πειραιά, στη γαλλική σχολή Καλογραιών και στο Αρσάκειο από όπου αποφοίτησε ως δασκάλα. Με την ιδιότητα αυτή εργάστηκε ως διευθύντρια ελληνικών παρθεναγωγείων στη Ρωσία και τα Βαλκάνια. Παντρεύτηκε τον γαλλοαγγλικής καταγωγής δημοσιογράφο Ιωάννη Παρρέν, ιδρυτή του Αθηναϊκού Πρακτορείου. Γλωσσομαθής, ενημερωμένη για όλα όσα συνέβαιναν στον χώρο του πνεύματος, της πολιτικής και της κοινωνίας και εξαιρετικά ευαισθητοποιημένη στα θέματα εκπαίδευσης, εργασίας και χειραφέτησης των Ελληνίδων, στράφηκε στη δημοσιογραφία την οποία υπηρέτησε για πολλά χρόνια με πρωτοφανή για την εποχή της συνέπεια, ζήλο και μαχητικότητα.
Το 1887 εξέδωσε το πρώτο φύλλο της Εφημερίδος των Κυριών, του πρώτου και μακροβιότερου γυναικείου εντύπου που συντασσόταν αποκλειστικά από γυναίκες. Η Εφημερίς των Κυριών, αρχικά ως εβδομαδιαία και αργότερα ως δεκαπενθήμερη, εκδιδόταν συνεχώς για τριάντα χρόνια (μέχρι το 1917) και είχε μεγάλη απήχηση στις Ελληνίδες τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Μέσω της Εφημερίδος της προωθούσε θέματα εκπαίδευσης, πολιτικής χειραφέτησης και εργασίας των Ελληνίδων και πρωτοστατούσε με πάθος σε πολιτικές, εθνικές και κοινωνικές κινήσεις, ενεργοποιώντας συστηματικά τις συμπατριώτισσες της ώστε να διεκδικούν, αλλά και να συμμετέχουν σε κάθε κοινωνική και πατριωτική προσπάθεια. ΄Εχοντας δημιουργήσει ένα σταθερό πυρήνα συνεργατριών, μεταξύ των οποίων συγκαταλέγονταν δασκάλες, επιστήμονες, ποιήτριες, πεζογράφοι, λόγιες, αλλά και γυναίκες με μεγάλο κοινωνικό κύρος και φιλανθρωπική δράση όπως η Σαπφώ Λεοντιάς, η Αγαθονίκη Αντωνιάδου, η Κρυσταλλία Χρυσοβέργη, η Φλωρεντία Φουντουκλή (αργότερα Σπινέλη), η ΄Αννα Σερουίου, Μαρίκα Φιλιππίδου, η Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, η Σωτηρία Αλιμπέρτη, η Αγγελική Παναγιωτάτου, η Ναταλία Σούτσου, η Σοφία Σλίμαν κ.ά., καταπολεμούσε με πάθος τις κοινωνικές προκαταλήψεις και την αγραμματοσυνή των γυναικών, αγωνιζόταν για τη δυνατότητά τους να εργάζονται και να κερδίζουν τη ζωή τους, να μορφώνονται και να έχουν πρόσβαση στα ανώτατα ιδρύματα, αλλά και να διεκδικούν την ισότητα την πολιτική και κοινωνική ζωή με την παροχή ψήφου. Ταξίδευε συχνά στο εξωτερικό και ενημερωνόταν συνεχώς για όσα συνέβαιναν έξω από την Ελλάδα. Η μαχητική παρουσία της ήταν έντονη ακόμη και σε πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο με τη συμμετοχή της σε διεθνή φεμινιστικά συνέδρια.
Στο πλαίσιο της πολύπλευρης εθνικής, πνευματικής και φεμινιστικής δράσης της, αγωνίστηκε με σθένος και αποφασιστικότητα για την άρση του κοινωνικού αποκλεισμού και την κάλυψη των εκπαιδευτικών και κοινωνικών αναγκών όλων των Ελληνίδων, ιδίως όμως εκείνων που αντιμετώπιζαν προβλήματα επιβίωσης, εκπαίδευσης, επαγγελματικής αποκατάστασης και κοινωνικής περιθωριοποίησης. ΄Ετσι, με τη βοήθεια συνεργατριών της, ίδρυσε το Σχολείον της Κυριακής των Απόρων Γυναικών και των Κορασίων του Λαού (1890), το ΄Ασυλον της Αγίας Αικατερίνης (1895) , το ΄Ασυλον των Ανιάτων (1896), την ΄Ενωση Ελληνίδων (1896, από το 1900 εξελίχθηκε σε Οικοκυρική και Επαγγελματική ΄Ενωση Ελληνίδων), τον Πατριωτικό Σύνδεσμο (1898, αργότερα έγινε το Π.Ι.Κ.Π.Α.).
Το 1911 ίδρυσε το Λύκειον των Ελληνίδων με σκοπό να ενισχύσει τη θέση των Ελληνίδων, αλλά και να ενθαρρύνει τη διατήρηση των εθίμων και κυρίως των παραδοσιακών τεχνών (του χορού, του τραγουδιού, της κεντητικής, της υφαντικής και γενικότερα της χειροτεχνίας και της οικοτεχνίας). Συνεργάτες του Λυκείου των Ελληνίδων υπήρξαν κατά καιρούς πολύ σημαντικές προσωπικότητες της καλλιτεχνικής μας ζωής, όπως μεταξύ άλλων η λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη, η ζωγράφος Θάλεια Φλωρά-Καραβία, οι ζωγράφοι Φώτης Κόντογλου και Γιάννης Τσαρούχης, οι μουσουργοί Μανώλης Καλομοίρης και Νίκος Σκαλκώτας, ο συγγραφέας Γρηγόριος Ξενόπουλος. Η πολύπλευρη και πλουσιότατη λαογραφική, καλλιτεχνική και εκπαιδευτική δράση του Λυκείου των Ελληνίδων συνεχίζεται με τον ίδιο ζήλο μέχρι σήμερα με παραρτήματα σε όλη την Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Οι ιδέες και τα οράματα της Καλλιρρόης Παρρέν για την εξέλιξη της Ελληνίδας και την ισότιμη παρουσία της στην οικογένεια, την κοινωνία, την εκπαίδευση και την παραγωγή, αποτυπώθηκαν ακόμη και σε ένα εξαιρετικά πλούσιο και ενδιαφέρον συγγραφικό έργο. Σε αυτό περιλαμβάνονται η Ιστορία της γυναικός από κτίσεως κόσμου μέχρι σήμερον (1889), Ιστορία της γυναικός. Σύγχρονοι Ελληνίδες 1530-1896 (1903), Τα βιβλία της Αυγής, τριλογία των μυθιστορημάτων, Η χειραφετημένη (1900), Η Μάγισσα (1901) και το Νέον συμβόλαιον (1902), το Μαραμένον κρίνον (1909), τα θεατρικά έργα Η νέα γυναίκα (παρουσιάστηκε από τη Μαρίκα Κοτοπούλη, 1907) και Το σχολείον της Ασπασίας (1908), ταξιδιωτικά εντυπώσεις και άλλες ιστορικές και κοινωνιολογικές μελέτες.
Η Καλλιρρόη Παρρέν πέθανε στις 16 Ιανουαρίου 1940 έχοντας τιμηθεί για την πολύχρονη προσφορά και το σύνολο του έργου της από την Πολιτεία, την Ακαδημία Αθηνών και τον Δήμο Αθηναίων.
Βιβλιογραφία

Αναστασοπούλου Μαρία, 'Καλλιρρόη Παρρέν συνετή απόστολος της γυναικείας χειραφεσίας. Η Ζωή και το ΄Εργο, Ηλιοδρόμιο', Αθήνα
Ψαρρά Αγγέλικα, 'Η «συνετή» ουτοπία της Καλλιρρόης Παρρέν, Επίμετρο και σχόλια στο Η χειραφετημένη', Εκάτη, Αθήνα, 1999
Ξηραδάκη Κούλα, 'Το φεμινιστικό κίνημα στην Ελλάδα. Πρωτοπόρες Ελληνίδες 1830-1936', Γλάρος, Αθήνα, 1988