Μόνο το 50% των οικονομικά ενεργών γυναικών εργάζονται, ενώ απασχολούνται περισσότερο από τους άνδρες στη μερική απασχόληση.
Γένους θηλυκού είναι η ανισότητα στην αγορά εργασίας. Οι Ελληνίδες-όπως συμβαίνει και με γυναίκες άλλων ευρωπαϊκών χωρών-αμείβονται λιγότερο, έχουν υψηλότερο ποσοστό ανεργίας και χαμηλότερη συμμετοχή στην εργασία, απασχολούνται περισσότερο από τους άνδρες σε ευέλικτη εργασία ενώ σπάνια φτάνουν σε διευθυντικές θέσεις. Αυτό το φαινόμενο οφείλεται σε ποικίλους λόγους. Αναλυτικά, το ποσοστό των άνεργων γυναικών έφτασε το δεύτερο τρίμηνο του έτους σε 12,6% ακολουθώντας να είναι υπερδιπλάσιο από αυτό των ανδρών (5%). Όσον αφορά τις αμοιβές, οι γυναίκες δεν παίρνουν χαμηλούς μισθούς μόνον όταν απασχολούνται σε δουλειές μερικής απασχόλησης. Ακόμα και στην περίπτωση της πλήρους απασχόλησης η κατανομή των μισθών μεταξύ ανδρών και γυναικών διαφέρει αισθητά. Σύμφωνα με στοιχεία του Ινστιτούτου Εργασίας της Γ.Σ.Ε.Ε., οι τρεις στους τέσσερις μισθωτούς με καθαρό μηνιαίο εισόδημα κάτω από 500 ευρώ είναι γυναίκες. Αντίθετα, μόνον ο ένας στους μισθωτούς με μισθό 751 και 1.500 ευρώ είναι γυναίκα. Η εικόνα γίνεται ακόμα χειρότερη όσον αφορά τους μισθούς άνω των 1.500 ευρώ. Στην περίπτωση αυτή, μόνο μια γυναίκα στους πέντε μισθωτούς παίρνει τέτοιο μισθό. Βάση στοιχείων της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, μία εργαζόμενη έπαιρνε πέρσι 15% λιγότερα από έναν άνδρα συνάδελφό της. Στην Ελλάδα η αντίστοιχη διαφορά ήταν στο 9%. Μάλιστα, αυτή η μισθολογική ψαλίδα έχει καταφέρει να κλείσει πανευρωπαϊκά μόνο κατά δύο ποσοστιαίες μονάδες τα τελευταία 10 χρόνια! Σοβαρό πρόβλημα επίσης αποτελεί το ότι οι γυναίκες λείπουν από υψηλόβαθμα πόστα. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση 70 στους 100 διευθυντές είναι άνδρες, ενώ μόνο 30 είναι γυναίκες. Στην Ελλάδα η αναλογία είναι μικρότερη, καθώς μόνο 26 διευθυντές στους 100 είναι γένους θηλυκού. Μάλιστα η υπεροχή των ανδρών αφορά και σε κλάδους όπως είναι η Εκπαίδευση, η Υγεία και οι Κοινωνικές Υπηρεσίες, οι οποίοι θεωρούνται '' γυναικεία υπόθεση''.

Οι γυναίκες αν και πιο μορφωμένες συγκριτικά με τους άνδρες (το 2003 αποτελούσαν το 54,6% των φοιτητών τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην Ευρώπη των ''25'' και το 51% στην Ελλάδα) ''σκοράρουν'' πρώτες και σε ποσοστά ανεργίας. Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat, τον Ιανουάριο που πέρασε το 9,6% των γυναικών στα 25 κράτη μέλη ήταν χωρίς δουλειά σε αντίθεση με το 7,6% των ανδρών. Μάλιστα, στη χώρα μας η ''ψαλίδα'' αυτή είναι η τρίτη μεγαλύτερη στην Ευρώπη. Βάσει της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας Ελλάδας κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2006 το 15,2% των γυναικών βρισκόταν στην ανεργία έναντι του 5,8% των ανδρών. Ας εστιάσουμε στις ηλικίες 15-29 ετών, προκύπτει ότι εργασία μάταια αναζητούσε πάνω από μία στις πέντε Ελληνίδες!

Που στρέφονται:
Σύμφωνα με παλαιότερη μελέτη του Arnaud Chevalier, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Warwick, οι γυναίκες τείνουν να συγκεντρώνονται σε επαγγέλματα με βραδύτερους ρυθμούς μισθολογικής και ιεραρχικής ανάπτυξης, με μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας αλλά και λιγότερες υποχρεώσεις. Πράγματι, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη, οι γυναίκες αποτελούν με διαφορά την πλειονότητα σε σχολές ανθρωπιστικών επιστημών και τεχνών (73,5% και 65,6% αντίστοιχα). Σχολές, οι απόφοιτοι των οποίων κατά κοινή ομολογία δεν γνωρίζουν μεγάλη απορρόφηση στην αγορά εργασίας. Παράλληλα, οι γυναίκες επιλέγουν, ή αναγκάζονται λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων, να εργάζονται με συμβάσεις μερικής απασχόλησης και συνεπώς χαμηλότερων μηνιαίων μισθών. Ωστόσο δε σπανίζουν και οι περιπτώσεις που ακόμα και όταν συγκρίνουμε θέσεις ίδιων καθηκόντων, τα θηλυκά στελέχη είναι πιο ''ριγμένα'' χρηματικά. Για παράδειγμα, βάσει παλιότερης έρευνας της συμβουλευτικής Price Water House Coopers για τις απολαβές των Ελλήνων οικονομικών διευθυντών, προκύπτει ότι μια γυναίκα που στελέχωνε αυτή τη θέση κέρδιζε το 2004 κατά μέσο όρο περί τις 119.000 ευρώ (μισθός συν μπόνους) ή αλλιώς 25.000 ευρώ λιγότερα από έναν άνδρα οικονομικό διευθυντή.

Διστάζουν να ζητήσουν αύξηση:
Σύμφωνα με την Γεωργία Καρτσάνη, επικεφαλής της εταιρείας συμβούλων Stanton Chase International ''οι γυναίκες είναι πιο διστακτικές στο να διαπραγματευτούν τις αποδοχές τους και να ζητήοσυν αυξήσεις.Συνήθως είναι περισσότερο προσανατολισμένες στο παζάρι για την ισορροπία εργασίας και προσωπικής ζωής, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει λιγότερα λεφτά στο λογαριασμό τους''.
Η μισθολογική ανισότητα για θέσεις ίδιας αξίας αποτυπώνεται και στην έρευνα της Αμερικάνικης Ένωσης για τις Γυναίκες Στελέχη (Νational Association for Female Executivew-NAFE). Σύμφωνα λοιπόν με τα πιο πρόσφατα αποτελέσματα που αφορούν στο 2004, μια οικονομική αναλύτρια για παράδειγμα έβγαζε 44.759 δολάρια, δηλαδή σχεδόν 10.000 λιγότερα από έναν άνδρα συνάδελφο της.
Η διαφορά ανεβαίνει στα 12.000 δολάρια για τους προϊσταμένους καταστημάτων λιανεμπορίου με τις γυναίκες να αμείβονται ετησίως με 26.260 δολάρια και εκτοξεύεται στα 31.618 δολάρια και 36.700 δολάρια για τη θέση του διευθυντή πωλήσεων και του διευθυντή μάρκετινγκ αντίστοιχα.
Μάλιστα, εταιρείες όπως η Home Depot, η Morgan Stanley και η Boeing έχουν οδηγηθεί στα δικαστήρια από γυναίκες υπαλλήλους τους με την κατηγορία της μισθολογικής διάκρισης λόγω φύλλου, πληρώνοντας για αποζημίωση 5,5 εκατ.δολάρια, 54 εκατ. και 72,5 εκατ. αντίστοιχα.
πίσω