ΙΣΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΦΥΛΩΝ
Γυναικα Στην Μινωικη Εποχη
Το κειμενο μας μιλαει για τα μινωικα ανακτορα τα οποια ηταν χωροι λατρειας ενω οι βασιλεις τελουσαν χρεη αρχιερεων και ασκουσαν εξουσια μια θεοτητα της θηλυκης θεας ποντιας συμβολο της γυναικιας δυναμης και δημιουργιας στη μινωικη περιοδο οι θεση των γυναικων μπορει να θεωρηθει υψηλη θεωρητικα με οτι συνεβαινε ακομη και σε μεταγενεστερες κοινωνιες. Επισης οι γυναικες ηταν προσωπα με ελευθερη συμπεριφορα. Συμμετειχαν σε αγωνες ταυροπαιδιων. Η θεση των γυναικων οδηγησε την μητριαρχια στην Κρητη επισης η αιθουσα του θρονου στην Κνωσο λειτουργησε ως λατρυτικος χωρος και οχι ως χωρος απονομης της δικαιοσυνης.
Ο κρητικός λαός πίστευε ότι η ίδια η βλάστηση ήταν ενσάρκωση ενός Νεαρού Θεού ή Θείου Βρέφους. Ακολουθώντας τον ετήσιο κύκλο της φύσης με τη βλάστηση δένδρων και φυτών και τον μαρασμό τους στη συνέχεια, οι Μινωίτες μετέφεραν σε επίπεδο θρησκευτικό τη γέννηση, τον θάνατο και την αναγέννηση του Νεαρού Θεού. Ο θεός αυτός άλλοτε ονομάζεταιΒέλχανος (κύριος των θηρίων) και άλλοτε Υάκινθος (αδύναμος σαν παιδί), και στις ποικίλες μινωικές απεικονίσεις εμφανίζεται είτε ως σύντροφος της Μητέρας Θεάς είτε ως βρέφος της. Συχνά όμως στη θέση του Νεαρού Θεούοι Μινωίτες λάτρευαν και μια Νεαρή Θεά που πέθαινε και ανασταινόταν κάθε χρόνο. Για τους πιστούς αυτή η θεά ήταν η Αριάδνη, η κόρη του Μίνωα. Είναι φανερό πως η μινωική θρησκεία υπήρξε μια ατελής μονοθεΐα, συνδυασμένη με πανάρχαιες αναμνήσεις λιθολατρείας. Κέντρο της λατρείας είναι η θεά της οποίας η παρουσία συμβολίζεται με άπειρα ιερά σύμβολα: διπλούς πελέκεις, τρίαινες, αστέρες, κεραυνούς, στάχυα και άλλα.Οι μινωίτες τη λατρεύουν μέσα στα σπήλαια και μέσα στο ζοφερό σκοτάδι όπου προβάλλουν σαν μαγικά όντα οι σταλακτίτες καταλαμβάνονται από βαθιά μυστικοπάθεια. Τη λατρεύουν ακόμα μέσα σε απόμερα σκοτεινά οικιακά ιερά ή στις κορφές των βουνών όπου ανάβουν μεγάλες καθαρτήριες φωτιές και με προσευχές, μαγικές τελετουργίες και επικλήσεις, προσπαθούν να έλθουν σε επαφή με τη θεότητα. Αλλά τελετές φαίνεται ότι γίνονται και στους ανοικτούς χώρους, στις αυλές των ανακτόρων και στα ιερά άλση. Οι τελετές αυτές με την παρουσία του βασιλιά, των αξιωματούχων, των ιερέων και των μουσικών που συνοδεύουν τις ιέρειες όταν εκτελούν τους ρυθμικούς εκστατικούς χορούς τους και με το πλήθος του κόσμου που συμμετέχει, παίρνουν χαρακτήρα πάνδημων εκδηλώσεων.Ανώτατη ιέρεια είναι η βασίλισσα η οποία ύστερα από ορισμένη τελετουργική τάξη κάνει την εμφανισή της και η παρουσία της συμβολίζει την επιφάνεια της θεότητας. Αν σε αυτές τις τελετές προσθέσει κανείς τις θυσίες των ζώων, τις σπονδές και τα ακροβατικά παιγνίδια με τον ταύρο δεν θα ήταν τολμηρό να υποθέσει ότι η μινωική θρησκεία συνδύαζε τη μυστικοπάθεια με ένα έντονο κοσμικό πνεύμα
Γυναικα Στον Μυκηναικο Πολιτισμο
Πολλα μινωικα στοιχεια διατηρουνται καιστην μυκηναικη κοινωνια. Αρχιζει, ομως, ο αποκλεισμος των γυναικων απο διαδικασιες στισ οποιες συμμετειχαν, ως ενα βαθμο, στην μινωικη κοινωνια. Οι γυναικες ασχολουνταν με την επεξεργασια των σιτηρων, τη φυλαξη και τη διανομη τουςκαι διακρινονταν στην υφαντικη.Οι γυναικες των μηκυνων ηταν ελευθερες στις μετακινησεις τους, ζουσαν μια εριοδο μεταβατικη. Ορισμενα διαμερισματα των ανακτορων που προοριζονταν για τις γυναικες ( γυναικωνιτες ) ηταν περισσοτερο αποκομμενα απο τους υπολοιπους χωρουσ χωρους σε σχεση με τα αντιστοιχα της μινωικης εποχης.Σε γενικες γραμμες η θεση των γυναικων, σε αρμονια με το στρατιωτικο χαρακτηρα της μηκυναικης κοινωνιας, αρχισε να υποβαθμιζεται, σε σχεση με τη θεση των γυναικων στη μινωικη Κρητη. Ομως απο τα στοιχεια αυτα και μονο δεν τεκμηριωνεται η υπαρξη μητριαρχικων θεσμων.