Όμως, δεν ήταν γραφτό οι κοινωνίες αυτές που λάτρευαν το Ιερό Θηλυκό να επιζήσουν και να φτάσουν μέχρι τις μέρες μας. Η άλωση κι η καταστροφή τους φτάνει από άγρια φύλα που κατεβαίνουν στη Μεσογειακή λεκάνη και στην Ανατολία. Πολεμοχαρείς φυλές κυνηγών με ηγέτες άνδρες και γυναίκες - υποταγμένες στη θέλησή τους. Οι φυλές αυτές κατακτούν και υποτάσσουν με την βία τις μητριαρχικές κοινωνίες κι εγκαθιδρύουν το δικό τους δίκαιο.
Η κυριαρχία του άνδρα είναι πλέον γεγονός, όπως και η κοινωνική διαστρωμάτωση, η ισχύ μεταξύ των αρσενικών βάσει των περιουσιακών στοιχείων και της πολιτικής και στρατιωτικής δύναμης. Ένα ακόμα στοιχείο που χαρακτηρίζει αυτά τα πατριαρχικά φύλα είναι και η πίστη σε άρρενες κυρίαρχους Θεούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Δίας, κυρίαρχος πατριάρχης - Θεός και πατέρας όλων των Θεών και των ανθρώπων, έρχεται ν' αντικαταστήσει την Μεγάλη Μητέρα Θεά και να κυριαρχήσει έναντι όλων των θηλυκών θεοτήτων, που λατρεύονταν μέχρι τότε στον ελληνικό χώρο. Θεότητες όπως η Αρτεμη, η Δήμητρα, η Αθηνά, που χάνουν την παλιά τους ισχύ, αλλά επιβιώνουν στο χρόνο ως Θεές εξαρτημένες απ' τον πατέρα Δία και τους άλλους άρρενες Θεούς ή ως δευτερεύουσας σημασίας θεότητες. Ο Δίας εκφράζει την πατριαρχία στην πιο άγρια και σκληρή μορφή της. Θεός - βιαστής ο ίδιος, επιβάλλεται κι επιβάλλει την θέλησή του με την βία και την κυριαρχία, με την στυγνή δύναμη γυμνωμένη από κάθε συναίσθημα, έλεος και καλοσύνη. Με παρόμοιους τρόπους επιβάλλονται και οι άλλοι άρρενες Θεοί. Όπως ακριβώς επιβάλλονται και οι κυρίαρχοι άρρενες πατριάρχες στο παλιό καθεστώς της μητριαρχίας, όπως ακριβώς επιβάλλονται στις περήφανες γυναίκες του καθεστώτος αυτού, που τις υπέταξαν με φωτιά και με ξίφος, που τις νίκησαν και τις εξόντωσαν, ακόμα κι όταν η αντίσταση απ' την πλευρά τους ήταν ηρωική, όπως στην περίπτωση των Αμαζόνων.
Όμως, τα χρόνια κι οι αιώνες περνούν, οι κοινωνίες εξελίσσονται και μαζί τους αλλάζουν άνθρωποι και Θεοί. Και περνάμε στην εποχή της μονοθεΐας. Ο πατέρας Θεός και οι άρρενες εκφραστές και προφήτες του. Ιουδαϊσμός και Μωυσής, Χριστιανισμός και Ιησούς, Ισλαμισμός και Μωάμεθ. Ο πατέρας - Θεός αλλάζει. Γίνεται Θεός αγάπης και μακροθυμίας, που προστατεύει και καθοδηγεί τα παιδιά του, όπως ακριβώς και οι προφήτες του. Θεός - προστάτης αλλά και τιμωρός για όσους παρακούν τις εντολές του κι αμαρτάνουν. Όμως, στην πραγματικότητα, η τιμωρία προέρχεται από τους ανθρώπους που έχουν την ανάλογη εξουσία, προέρχεται κυρίως από τα ιερατεία. Χαρακτηριστικό κι ακραίο παράδειγμα η Ιερά Εξέταση. Χιλιάδες γυναίκες αλλά και άνδρες βρίσκουν φρικτό θάνατο στην πυρά, με την κατηγορία της μαγείας. Γυναίκες, που στην πραγματικότητα, ήταν ιδιαίτερα προικισμένες, ήταν θεραπεύτριες και μαίες. Γυναίκες ανεξάρτητες κι ελεύθερες, που είχαν επιλέξει να ζουν μόνες, χωρίς την «ανδρική προστασία» ή και κυριαρχία. Την εποχή αυτή, επίσης, η πατριαρχία έδειξε μια απ' τις πιο άγριες μορφές της. Κι εδώ βέβαια, υπάρχει μια τρομακτική αντίθεση ανάμεσα στα κηρύγματα των θρησκειών και στις πράξεις των ιερατείων. Οι μονοθεϊστικές θρησκείες μιλούν για αγάπη.
Ο Χριστιανισμός συγκεκριμένα, δια στόματος του ίδιου του Ιησού αλλά και των αγίων, μιλά και για αγάπη και για ισότητα κι επικρίνει κάθε μορφή διάκρισης μεταξύ των ανθρώπων, βίας και σκληρότητας. Όμως, αυτό που επικρατεί τελικά ως Χριστιανική θρησκεία προέρχεται μέσα από τις Πράξεις και τις Επιστολές των Αποστόλων, κείμενα ιδιαιτέρως συντηρητικά, φοβικά, ενοχικά, μισογύνικα κι ομοφοβικά. Η κυρίαρχη πατριαρχική κουλτούρα, για μια ακόμα φορά, επικρατεί και καθορίζει τις θρησκευτικές διδαχές κι αξίες. Όμως, εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι, όπως ακριβώς στην αρχαιότητα δεν εγκαταλείφθηκε η λατρεία των διαφόρων Θεαινών, έτσι ακριβώς και στην Χριστιανική εποχή οι άνθρωποι, κυρίως στη Μεσογειακή λεκάνη, ένιωθαν την ανάγκη να τιμούν και να λατρεύουν το Ιερό Θηλυκό. Και η λατρεία αυτή σχετίζεται τόσο με το πρόσωπο της Παναγίας - που είναι μια σύγχρονη Μεγάλη Μητέρα Θεά, θαυματουργός κai θεραπεύτρια - όσο και με τα πρόσωπα των διαφόρων αγίων του Χριστιανισμού, οι περισσότερες εκ των οποίων ήταν θεραπεύτριες και κατείχαν υπερφυσικές δυνάμεις.


Κλείνοντας, θα μπορούσαμε ίσως ν' αναρωτηθούμε το εξής. Τελικά, είναι μόνο οι κοινωνικοί παράγοντες που ορίζουν και καθορίζουν το θεϊκό στοιχείο; Η αναγωγή μητριαρχία - Μεγάλη Θεά και πατριαρχία - Θεοί ή Θεός είναι η μόνη ισχύουσα; Και τα θρησκευτικά αισθήματα των ανθρώπων; Κι η ανάγκη της πνευματικότητας;


Και βέβαια, οι άνθρωποι ανέκαθεν θεοποιούσαν τον ζωοδότη ήλιο και τις εναλλαγές των εποχών. Σε κάποιες παλαιότερες θρησκείες, μάλιστα, θεοποιούσαν επίσης το σεξ και την αναπαραγωγική ικανότητα, ως έκφραση της δημιουργίας. Αυτό που διαταράχθηκε με την έλευση της πατριαρχίας, στο επίπεδο της πνευματικότητας, ήταν η ανάγκη της λατρείας του θηλυκού, του Ιερού Θηλυκού. Διαταράχθηκε, αφενός γιατί αυτή ήταν μια αρχέγονη λατρεία κι αφετέρου, γιατί η ανάγκη της λατρείας του θηλυκού ανάγεται στην ανάγκη του ανθρώπου να λατρεύει το θηλυκό γονεϊκό πρόσωπο ή πρότυπο. Η δημιουργία δεν είναι μονοδιάστατη. Δεν είναι μόνο αρσενική. Επομένως, φυσικό κι επόμενο είναι οι άνθρωποι να νιώθουν την ανάγκη να τιμούν και να λατρεύουν και τα δυο γονεϊκά πρότυπα, τόσο το αρσενικό όσο και το θηλυκό. Γι' αυτό, άλλωστε, η λατρεία της Θεάς δεν έσβησε μέσα στις χιλιετίες της πατριαρχίας αλλά παρέμεινε ζωντανή, μετασχηματιζόμενη μέσα στις διάφορες θρησκείες. Το Ιερό Θηλυκό και η λατρεία της θηλυκής θεότητας πέρασε μέσα από τους αιώνες γαληνεύοντας κι ανακουφίζοντας τις καρδιές των ανθρώπων. Είναι η Μητέρα Θεά, η μεσολαβήτρια κι υποστηρίκτρια. Είναι η Θεά, που γιατρεύει την ασθένεια κι ανακουφίζει τον πόνο. Είναι το Ιερό Θηλυκό, η αρχέγονη πίστη της ανθρωπότητας.



**Πίσω**